Geen loze beloften meer voor kinderen in Libanon

Dit is het tweede staakt-het-vuren in deze oorlog

Tussen november 2024 en februari 2026 documenteerde de Verenigde Naties meer dan 10.000 schendingen van het Libanese luchtruim en ruim 1.400 militaire operaties op Libanees grondgebied. Gedurende het eerste staakt-het-vuren vonden vrijwel dagelijks aanvallen plaats. Israëlische troepen trokken zich bovendien niet terug uit de vijf posities binnen Libanon die volgens de overeenkomst moesten worden verlaten.

Sinds 2 maart worden volgens UNICEF dagelijks gemiddeld twaalf kinderen gedood of verminkt. Meer dan een miljoen mensen zijn gedwongen hun huis te verlaten, onder wie naar schatting 390.000 kinderen. Daarnaast zijn meer dan 435 scholen omgevormd tot opvanglocaties.

"Ik ben in Libanon en wij volgen dit niet van een afstand; wij maken het samen met deze families mee. We zien hoe kinderen leren dat het woord ‘veilig’ niet te vertrouwen is. Die les verdwijnt niet wanneer de aanvallen tijdelijk stoppen. Ze bepaalt hoe een kind slaapt, leert en later terugkijkt op zijn of haar jeugd. Een staakt-het-vuren dat twee keer moet worden afgekondigd en zelfs tijdens de aankondiging al wordt geschonden, beschermt geen enkel kind", vertelt Flutra.

Duurzame vrede is niet mogelijk zonder verantwoording

War Child roept alle partijen die garant staan voor dit staakt-het-vuren op om ervoor te zorgen dat het daadwerkelijk betekenis heeft: handhaaf de overeenkomst en verbind consequenties aan schendingen; zorg voor een volledige terugtrekking van Israëlische troepen uit Libanees grondgebied; maak een einde aan alle vormen van geweld; en garandeer dat gezinnen in Zuid-Libanon toegang hebben tot humanitaire hulp.

Duurzame vrede is niet mogelijk zonder verantwoording. War Child roept staten daarom op gehoor te geven aan de oproep van VN-experts voor een onafhankelijk en onpartijdig onderzoek naar schendingen tegen burgers in Libanon, en om alle partijen verantwoordelijk te houden onder het internationaal humanitair recht.

Het patroon in deze regio is steeds hetzelfde: schendingen worden gedocumenteerd en veroordeeld, maar blijven zonder gevolgen. Juist die straffeloosheid zorgt ervoor dat een staakt-het-vuren keer op keer mislukt en het geweld telkens opnieuw oplaait.